'Woestijn' in de Bijbel

De stem des HEEREN doet de woestijn beven; de HEERE doet de woestijn Kades beven.

Ziet, ik zou ver wegzwerven, ik zou vernachten in de woestijn. Sela.

Een psalm van David, als hij was in de woestijn van Juda. (1a) O God! Gij zijt mijn God! ik zoek U in den dageraad; mijn ziel dorst naar U; mijn vlees verlangt naar U, in een land, dor en mat, zonder water.

Zij bedruipen de weiden der woestijn; en de heuvelen zijn aangegord met verheuging.

O God! toen Gij voor het aangezicht Uws volks uittoogt, toen Gij daarhenen tradt in de woestijn; Sela.

Want het verhogen komt niet uit het oosten, noch uit het westen, noch uit de woestijn;

Hij kliefde de rotsstenen in de woestijn, en drenkte hen overvloedig, als uit afgronden.

En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn?

Hoe dikwijls verbitterden zij Hem in de woestijn, deden Hem smart aan in de wildernis!

En Hij voerde Zijn volk als schapen, en leidde hen, als een kudde, in de woestijn.

Verhardt uw hart niet, gelijk te Meriba, gelijk ten dage van Massa in de woestijn;

Ik ben een roerdomp der woestijn gelijk geworden, ik ben geworden als een steenuil der wildernissen.

En Hij schold de Schelfzee, zodat zij verdroogde, en Hij deed hen wandelen door de afgronden, als door een woestijn.

Maar zij werden belust met lust in de woestijn, en zij verzochten God in de wildernis.

Dies hief Hij tegen hen Zijn hand op, zwerende dat Hij hen nedervellen zou in de woestijn;

Die in de woestijn dwaalden, in een weg der wildernis, die geen stad ter woning vonden;

Hij stelt de rivieren tot een woestijn, en watertochten tot dorstig land.

Hij stelt de woestijn tot een waterpoel, en het dorre land tot watertochten.

Die Zijn volk door de woestijn geleid heeft; want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid.